تبليغاتX
فانوس تنهایی
تنهایی ام را با تو قسمت می کنم.... سهم کمی نیست!
 روزی آمده بودی
كه من تمام نشانی ها را نوشتم
با خط بد نوشتم
 و تو تمام خانه ها را گم كردی
به من نگفتی
 همسایه ها گفتند
 دیر آمدی
پنجره بوی رطوبت داشت
 به من نگفتی
                         كه بیرون از خانه باران است.....                      

"احمد رضا احمدی" 

 

صداي پاي تو كه مي روي
و صداي پاي مرگ كه مي آيد...
ديگر چيزي را نمي شنوم..

"حسین پناهی"

 

                                                      تر نوشت: آسمان.. کاش نبارد امشب!

+ نوشته شده در  سه شنبه 12 آبان1388ساعت   توسط ناهید | 
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

" من می شناختم او را

نام تو را همیشه به لب داشت

حتی

در حال احتضار

آن دلشكسته عاشق بی نام و نشان

آن مرد بی قرار

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

" هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود

و گفتگو نمی كرد

جز با درخت سرو

در باغ كوچك همسایه

شبها به كارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می كشید

و در تصورش

تصویر تو بلندترین سرو باغ را

تحقیر كرده بود

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

" او پاك زیست

پاكتر از چشمه های نور

همچون زلال اشك

یا چون زلال قطره ی باران به نو بهار

آن كوه استقامت

آن كوه استوار

وقتی به یاد روی تو بود

می گریست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

" او آرزوی دیدن رویت را

حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

اما برای دیدن تو چشم خویش را

آن در سرشگ غوطه ور

آن چشم پاك را

پنداشت

آلوده است و لایق دیدار یار نیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :

آن لحظه ای كه دیده برای همیشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شاید

روزی اگر...

چه؟

او؟

نه,

آه...

نمی آید.

"مصدق"

+ نوشته شده در  سه شنبه 5 آبان1388ساعت   توسط ناهید | 
برای مینای نازنینم که همیشه وجودش دلگرمی بوده واسه تو خودم شکستنام.. واسه تنهایی هام... واسه همیشه هام(مینا یه دونس.. حداقل واسه من):

متانتت مرا یاد برگهای پاییز می اندازد که خشک ترین لحظاتشان را موزون به دل می نشینند...
دوستی را باید از تو به ارث برد و بعد هم.. آن را با تو تقسیم کرد.
(وقتی هر ثانیه ی شب.... تپش هراس من بود.... وقتی زخم خنجر دوست...بهترین لباس من بود..... تو با دست مهربونی....... به تنم مرهم کشیدی........ برام از روشنی گفتی....... پرده ی شبو دریدی......  )

گاهی دست می شدی.. در دستانم... شانه می شدی بر گریه هایم... ترانه می شدی بر لبهایم.. پناه می شدی بر حرفهایم!

و حالا.... نازنین شده ای در نوشته هایم...
دیگر ملالی نیست از دوری تو.... تو در آستانه ی قلب منی!
(خاطرت باشه که قلبت
سپر بلای من بود
تنها دست تو رفیق
دست بی ریای من بود......) 


" تا ته دنیا منتظر sms ها و کامنتهای پر منظورتم خانم دکتر "

************************

منان... منان خوب!

بابت اون شبی که پا به پای نوشته هام بیدار موندی و فرق بین شمع و سیگار و برام گفتی... تا همیشه های تنهاییم ممنونتم....
ولی بازم ببخش که دیر اومدم و تبریک نوشتت رو تشکر گفتم!

می گویمش ‚ آنقدر تنهایم که بی تردید می دانم
حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند
می گویم و می بینمش او نیز با آن ظاهر غمگین
آن گونه می خندد که گویی هیچ از این غمها نمی داند....


***********************

مهندس حسین....

این روزها صبرش تمام شده... زیر بار زور روزگار نمی رود... حواسش نیست.. اسراف می کند.. چند روز بعد می فهمد که محاسباتش اشتباه شده و درخواست اقساط  " دوستت دارم" می کند... ولی کمر خم نمی کند...
من که دلم برایش تنگ شده!!!
کسی او را ندیده؟؟!!!


دریا و من چه قدر شبیهیم گرچه باز
من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست
 با او چه خوب می شود از حال خویش گفت
 دریا که از اهالی این روزگار نیست
امشب ولی هوای جنون موج میزند
دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست
 ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین
دریا هم اینچنین که منم بردبار نیست!!

***********************

همخونه...

باور کن داستانت مصنوعی نیست... در ضمن من اصلاً بی معرفت نیستم.. تا آپ نکنی هم کامنت جدید نمی ذارم!

من صورتم كه به صورت شعرم شبيه نيست.................. بر اين گمان مباش كه زيبا ببينم................
شاعر شنيدني ست ولي........ ميل توست.........  آماده اي كه بشنوي ام............... يا ببينيم
اين واژه ها صراحت تنهايي من اند............ با اين همه مخواه كه تنها ببينيم..............

***********************

و اما تو... تا بی نهایت با من!

قسم به تو كه دگر پاسخي نخواهم گفت
به واژه هایی كه مرا برده اند زير سوال....
 تو فصل پنجم عمر مني و........... تقويمم
بشوق توست كه تكرار مي شود هر سال
خوشا هر آنچه كه تو باغ باغ مي خواهي!
 بگو رسيده بيفتم به دامنت ؟....... يا كال ؟
بيا عبور كن از اين.............. پل تماشايي
ببين چگونه گذر كرده ام..... ز هر چه محال
تو كيستي ؟... كه سفركردن از هوايت را
 نمي توانم............ حتي به بالهاي خيال

***********************

ناهید که فکر می کرد خیلی تغییر کرده... ولی فهمیده به همون اندازه که دیوونه تر و شادتر شده... تنهاتر هم شده:

کوچ مرغان را می بینم
                    موج ماهی ها را نیز
حیف انسانم و می دانم
تا همیشه تنها هستم
وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
من ولی در کار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
 می نویسم:
 من آن دستی که
رفت از دست شما هستم........

***********************


اغیار:

امسال پاییز یکسره سهم شما بهار !!!


پاورقی: تمام غزلهای نوشته شده از " محمدعلی بهمنی " می باشد.


اطلاعیه 1: شب رفت... صبوح آمد
                         غم رفت *...... فتوح آمد
             خورشید درخشان شد..
                                           تا باد چنین بادا..!!!
*: الحمد الله الذی أدعُوهُ... فَیُجیبُنی!

اطلاعیه 2:
             بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد.....

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 25 شهریور1388ساعت   توسط ناهید | 

1
تمام رشته ها پنبه شد... قبول!
ديگر آتش به جان اين پنبه ها نزن....

2
 از خواستنت زياد شنيده ام.. كمي از حرف دلت بگو!!

3
 سير تا پياز ماجرامان را مي شود در يك جمله خلاصه كرد:
" ما خواستيم براي هم باشيم.......... خدا نخواست!!! "

4
 زيبا فقط نه....
                      دلبرانه شده اي...
: چاقو و نارنج لطفاً!
مي خواهم خالي كنم التهاب خونين دستانم را!


5
از من كه مي رنجي.....
خشم را در نگاه خدا را احساس مي كنم....
كمي در آغوشم درنگ كن.. پيش از آنكه شكايت به پيش خدا ببري!!!

6
 نخواستن هميشه برای ما سخت بوده........
انكار خواستن، سخت تر.................

                                       سخت مال تو..... سخت تر مال من!

7
 باران كه نمي بارد...
                            من چرا ابر دارم؟

8
 دلتنگ نشدي ببيني... چگونه خوبترينِ خاطره ها... بي رحم ترينشان مي شود...

9
 مي گريزيم از هم...
نفس كم نمي آوريم... زمين كه مي خوريم،
تازه يادمان مي افتد.... بيش از اينها حواسمان پرت هم است!

10
 بي تو...؛ " ه "، ي ،چ ،،،،، ه،م،،،،، پ، و، چ،،،،، ا، س، ت !!!
...
حرفي مگر هست؟؟؟

                                                پي نوشت:
                                                       ياد باد آنكه صبوحي زده در مجلس انس
                                                       جز من و يار نبوديم.........
                                                                                          خدا با ما بود!


اطلاعیه: از هر کدوم از این ده تا که خوشت اومد... تو کامنتدونی.. ستاره دارش کن( یعنی خودت بگو )

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 شهریور1388ساعت   توسط ناهید | 

عشق گناهي است
اعتماد گناهي است
و مردمان چه پرهيزكاران اند..

تو چه مي جويي
اي دست پر گناه؟

" مهدي مؤذني "

+ نوشته شده در  پنجشنبه 5 شهریور1388ساعت   توسط ناهید | 
ـ : ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بمونه!

ـ : ما اهل کوفه نیستیم حسین تنها بمونه!

ما اهل کوفه نیستیم

مهدی (عج) چرا تنها مونده!!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 مرداد1388ساعت   توسط ناهید | 
من دستهاي تو را
        در خاطره اي نمناک
                  در كوچه اي ملتهب..
                                  در شبي ابري..
                                       در حادثه اي بي رحم..
بر تمام احساس خود بستم!
و اكنون
از تو بيزارم!

***
مي شود فراموش كرد
                                      هم تو را
                   هم زخم هايت را
مي شود انكار كرد
                               هم نگاهت را
                    هم حرفهايت را
مي شود فرياد زد
         تمام اين فاصله ها را
***
تو
    در شبي باراني
                     در نبض پر هراس كوچه اي
حرمت تمام خاطره هامان را شكستي و
با اشتياقي عجيب
راه خود را گرفتي و
رفتي تا كه
قصه اي نو از من بسازي
                                 نه!
تو رفتي تا غصه اي تازه برايم باشي
بهانه اي دل انگيز براي اشكهايم پيدا كني
و اكنون
مدتهاست كه
از من
از اشكهايم بيزاري!

***
مي تواني برگردي
                               هم به قصه ام
            هم به دنياي قبل از من
مي تواني پررنگ تر باشي
                             هم در شعر من
               هم در چشم ديگري
نتوانستي شرمنده ي غرور من نباشي
اما
   مي تواني شرمنده ي دلت نباشي!

***
من به تو
تو به من
هر دو به يكديگر
                     نياز داشتيم
تو مي دانستي و من نه
و  حالا
باور اين نياز
تنهايي ام را دلگير تر مي كند.

***
آسمان ابر داشت؛
كوچه بغض
خاطره.. اما
            باراني چشمان من شد!
غم نبود
حسرتي در نفسهاي من بود و داغ پشيماني تو بر حرفهاي تاول خورده ما
شب
        نيمه شب شد
نيمه شب،
           سحر..
سحر،
       سپيده
و صبح.. بدرقه ای شد.. برای آخرین آغاز بی تو!

***
من از تو
تو از من
هر دو از يكديگر
                  بيزاريم
و همه اين را مي دانند
كه بيزاري ما
ريشه در رنج دلتنگي و بلنداي غرورمان دارد!

پ.ن: توی فیلم درباره الی یه جمله از شهاب حسینی( بازیگر نقش احمد) خیلی خوب تو ذهنم رفت. اگه فیلمو دیدی حتماً یادته.. اونجایی که به الی گفت: یه پایان تلخ بهتر از یه تلخی بی پایانه!
اینم یه پایان تلخ بود... همین!

+ نوشته شده در  دوشنبه 5 مرداد1388ساعت   توسط ناهید | 
افكارم را گرد صدايت جمع مي كنم...
بازوان من تحمل آنهمه درد را از پشت گوشي تلفن نداشت..

يادم مي آيد..
هنگامي كه هنوز گوشي از دستم نيفتاده بود
تو هنوز اسطوره بودي
بر تمام تاريخ خيالي قلب من
هنوز بودي و
همين كافي بود براي رقصيدن اميدي گنگ در شوق لبهاي كودك قصه ات

افكارم را گرد صدايت جمع مي كنم
چيزي براي نيانديشيدن باقي نگذاشته اي!

+ نوشته شده در  یکشنبه 28 تیر1388ساعت   توسط ناهید | 

به سبك خودم مي گويم:
بمان!
بمان!
بمان!
بر آبادي دستان من ببار!
بر لحظه لحظه خنده هاي من شعر شو..
بر تمام نگاه من
شور!

***
از قول تو مي نويسم:
تو خوبي!
تو خوبي!
تو خوبي!

آبادي دستان تو را با كوير بيگانه خواهم كرد
غزل غزل شعر خنده هاي تو را.. ديوانه ميشوم
و روح من
به غريبي مي ماند.. كه از خاطره ي نگاه تو.. چند قدم هم توان دوري ندارد!

**
و حالا
از حال و روز.. گم شدن حال و هواي آن روزها مي گويم:


نه تو هستی

نه من


نه روحي در كوير لبهاي من!
سايه اي از حسرت.. مانده است و غباري از حزن..

*
حرفي براي گفتن ندارم..

كسي آيا چه مي داند...؟
من و او سخت تر از هرچه دل سنگيم
غرور خود بهاي عشق را داديم و با احساس در جنگيم
كسي آيا چه مي داند...؟
من و او از چه رو بي عشق يا احساس..
به حد مرگ دلتنگيم!

پ.ن: گفتن چرااز خودت نمی نویسی منم از مطالب خودم نوشتم

این یه تیکه شعر بالا واسه خودمه اما سال پیش تو یکی از کتابای درسیم نوشته بودمش که الان متاسفانه نیست.. فقط آخرشو که یادم بود نوشتم.. پیدا کردم همه شو می نویسم..البته اگه خواستید!

+ نوشته شده در  شنبه 20 تیر1388ساعت   توسط ناهید | 

من اینجا بس دلم تنگ است!

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است..

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمانِ هر کجا

آیا همین رنگ است!

"مهدی اخوان ثالث"

+ نوشته شده در  یکشنبه 14 تیر1388ساعت   توسط ناهید |